between tables and a shelter, 2015

permanent intervention on a terrace of a retirement home, RVT Floordam, Steenokkerzeel, Belgium
Hoe valt de terechte vraag voor meer schaduw op het terras te rijmen met een kunstwerk? Mag een kunstwerk eigenlijk wel ergens voor dienen? Verliest een kunstwerk juist niet veel van haar wezen als ze bruikbaar wordt?
Van de andere kant is er ook veel voor te zeggen om na te denken wat een plek nodig heeft en (dus) te vertrekken vanuit een noodzaak. Zeker als een kunstwerk zich in de publieke ruimte begeeft en voor permanente werken is dat het geval.
Het werk voor het terras van het rusthuis, een schuin vlak met daarrond verschillende tafels stelt zich dienstbaar op. Je kan aan de tafels koffie drinken en als de zon schijnt vindt je beschutting onder het hellend vlak. Het kunstwerk voldoet dus aan de vraag. Toch doet ze dit niet zonder weerbarstig te zijn. Twee opeengestapelde tafels hebben geen tafelblad en een derde is wat te hoog en staat schuin. Kan ik hier nog aan gaan zitten? Ook het lichtblauwe dak dat zich eerder als een sculptuur presenteert plaatst daarmee de gebruiker/toeschouwer met de vraag: waar begint het terras en waar eindigt het kunstwerk? Ook in de draagstructuur van het vlak is er twijfel en kwetsbaarheid. Ze lijkt weg te kantelen en heeft de dubbele tafel en de schuine tafel nodig om recht te blijven staan.
Het werk heeft een geruststellende kant, we kunnen haar gebruiken, maar evengoed vertelt ze door haar wankele positie iets over onze eigen kwetsbaarheid.
     

3D model

scale model 1/10

first model 1/50 (the other tabels in different shades of blue are also part of the design)